Znajdujesz się™ na archiwalnej stronie Instytutu Grotowskiego działają…cej do 21 marca 2016. Aktualna strona dostę™pna jest pod adresem: www.grotowski-institute.art.pl.
Instytut im. Jerzego Grotowskiego
  • Polish
  • English
Rynek-RatuszBrzezinkaNa Grobli
                                                              
Camille
Spektakl Kamili Klamut
Współpraca Mariana Sadovska


5–7 lutego 2015 {czwartek–sobota} 19:00
Sala Teatru Laboratorium
Bilety: 15 zł
Rezerwacja i sprzedaż: sekretariat@grotowski-institute.art.pl;
tel. 71 34 45 320
Bilety online

7 lutego spektakl będzie grany w języku angielskim.


Spektakl dedykuję mojej Siostrze.
Kamila Klamut

Camille Claudel była rzeźbiarką, siostrą Paula Claudela, przez dziesięć lat towarzyszką życia i twórczości Auguste’a Rodina, zmarła siedemdziesiąt lat temu. Ostatnie trzydzieści lat swojego życia spędziła w zakładzie psychiatrycznym. Myśląc o niej, przywołuję niektóre fakty z jej życia i zastanawiam się, jak je nazwać, ubrać we własną wrażliwość. Oto przyjazd dawno niewidzianej przyjaciółki wywołuje kaskadę wspomnień…
Kamila Klamut

Moje – myślałam; ja – myślałam; tamci – myślałam; ich – myślałam
– oto się piętrzy
twardo przed światem
wrogi
forteczny
wał
barykadą –
tak nas rozdziela: mnie i resztę słów nieprzebyty, nieufny nawał;
głową o mur nie przebijesz ściany.
Zamknięto pokój.
Samotność.
Fragment wiersza Zuzanny Ginczanki Zza barykad z tomiku Udźwignąć własne szczęście

Występują: Kamila Klamut, Ewa Pasikowska
Muzyka: Mariana Sadovska
Współpraca reżyserska: Mariana Sadovska, Carol Brinkmann Ellis, Vivien Wood, Alexandra Kazazou
Światła: Bartosz Radziszewski
Współpraca scenograficzna: Bajka Tworek
Rzeźby wykonały: Marianna Lisiecka, Magdalena Węgrzyn
Tłumaczenie tekstów na język angielski: Ewa Pasikowska
Redakcja tłumaczenia:
Anne Dennis
Premiera: 27 lutego 2014, Instytut Grotowskiego
Czas trwania: 50 minut
W spektaklu wykorzystano fragmenty listów Camille Claudel w przekładzie na język polski Marie Magneron i Magdaleny Spytkowskiej oraz wiersze Zuzanny Ginczanki.

Specjalne podziękowania dla Jarosława Freta.

fot. Jacek Świątek



Kamila Klamut jest absolwentką kulturoznawstwa na Uniwersytecie Wrocławskim. Od połowy lat dziewięćdziesiątych ściśle związana z Ośrodkiem Badań Twórczości Jerzego Grotowskiego i Poszukiwań Teatralno-Kulturowych, następnie (od 2007 roku) z Instytutem Grotowskiego. Na zaproszenie Grzegorza Brala i Anny Zubrzyckiej w 1996 roku uczestniczyła w pracach nad powołaniem Teatru Pieśń Kozła oraz grała w pierwszym spektaklu zespołu, Pieśń kozła – dytyramb. Od 1999 roku współpracuje z Jarosławem Fretem, z którym wyprawiała się do różnych zakątków świata w poszukiwaniu najstarszych zachowanych form muzyki. Jest współinicjatorką powstania Teatru ZAR. Gra we wszystkich częściach tryptyku Ewangelie dzieciństwa (Ewangelie dzieciństwa, Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie i Anhelli. Wołanie) prezentowanego m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi, Seulu, Pekinie oraz Edynburgu, gdzie podczas festiwalu Fringe, w sierpniu 2012 roku spektakl Cesarskie cięcie zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award. Obecnie bierze udział w najnowszym spektaklu Teatru ZAR, Armine, Sister. W lutym 2014 roku, w ramach „Monosytuacji 2” w Instytucie Grotowskiego, odbyła się premiera jej autorskiego spektaklu Camille, stworzonego wraz z Marianą Sadovską, którego inspiracją stało się życie i twórczość francuskiej rzeźbiarki Camille Claudel. We wrześniu 2014 roku podjęła współpracę ze Studiem Matejka i zagrała w spektaklu Harmonia Przeciwstawień. Polska w reżyserii Mateja Matejki.

 

Mariana Sadovska jest znakomitą pieśniarką i aktorką ukraińską, mieszkającą obecnie w Kolonii w Niemczech. W swojej pracy czerpie z bogatej ukraińskiej tradycji muzycznej. Materią jej twórczości są głównie ukraińskie pieśni ludowe, istotą jej działań scenicznych natomiast to, co dzieje się na styku tych pieśni i jej całkowicie nieludowej, współczesnej i wspartej niezwykłymi możliwościami głosowymi wyobraźni artystycznej. Obwołana przez krytyków muzycznych „ukraińską Björk”, spędziła w Polsce dziesięć lat, pracując jako aktorka Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”. Od kilku lat buduje solową karierę, koncertując na całym świecie. W 2013 roku otrzymała najbardziej prestiżową nagrodę niemieckiej branży muzycznej RUTH, przyznawaną w kategorii folk, etno i world music, a także zadebiutowała kompozycją requiem Czarnobyl. Żniwa, wykonaną wraz z muzykami z Kronos Quartet na scenie Teatru Narodowego w Kijowie oraz w Lincoln Center w Nowym Jorku.

Ewa Pasikowska urodziła się we Wrocławiu w 1984 roku, studiowała filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim. Należała do grupy, która uformowała Teatr ZAR w 2002 roku; była członkiem zespołu do roku 2012. W trakcie pracy z Teatrem ZAR brała udział w ekspedycjach do Gruzji, Bułgarii, na Korsykę i Sardynię; jako aktor-muzyk uczestniczyła we wszystkich częściach tryptyku Ewangelie dzieciństwa. Pod kierunkiem Natalii Połowynki z Ośrodka Poszukiwań Artystycznych „Majsternia Pisni” uczyła się irmosów, tradycyjnych prawosławnych pieśni liturgicznych. W 2012 roku przeniosła się do Londynu, gdzie wraz z reżyserem Andriejem Biziorkiem założyła Waving Not Drowning! Physical Theatre, w którym obecnie pracuje. Gra również na kilku instrumentach.


Zob recenzje:


Spektakl prezentowany w ramach „Monosytuacji 3. Cyklu małych form teatralnych”